Paylaşmak – Aynı Sofrada Çoğalmak

Ramazan’ın ikinci haftası… Sofralar kuruluyor, hurmalar diziliyor, çorbalar kaynıyor. Ama bu hafta sadece yemek değil, kalpler de paylaşılıyor. Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Rabbimiz şöyle buyurur: “Sevdiğiniz şeylerden Allah yolunda harcamadıkça iyiliğe (birr’e) erişemezsiniz.” (Âl-i İmrân, 3/92) Paylaşmak, artandan vermek değildir; sevdiğinden verebilmektir. İşte Ramazan, bunu öğretir insana. Bir başka ayette ise infak edenlerin hâli şöyle anlatılır: “Mallarını Allah yolunda harcayanların durumu, yedi başak bitiren bir tohum gibidir; her başakta yüz tane vardır. Allah dilediğine kat kat verir.” (Bakara, 2/261) Bereketin matematiği farklıdır. Bir hurma ikiye bölünür ama sevap bölünmez, çoğalır. Efendimiz ﷺ şöyle buyurur: “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” (Hadis-i Şerif) Bu söz, Ramazan sofralarının en ağır cümlesidir. Çünkü paylaşmak sadece fazlayı vermek değil; başkasının hâlini kendi hâlin bilmektir. Bir kıssa anlatılır: Hz. Ali (r.a.) ve Hz. Fâtıma (r.a.), ellerindeki azıcık yiyeceği üç gün üst üste kapılarına gelen muhtaçlara verirler. Kendileri aç kalır ama ayet iner: “Onlar, kendi canları çekmesine rağmen yemeği yoksula, yetime ve esire yedirirler.” (İnsan, 76/8) İşte paylaşmanın zirvesi budur: İhtiyacın varken verebilmek. Ramazan’da kapılar daha sık çalınır. Bir tabak yemek komşuya gider. Bir yardım zarfı sessizce bırakılır. Bir davet cümlesi kurulur: “İftara bekleriz.” Paylaşmak sadece mal ile olmaz. Zaman paylaşılır. Dert dinlenir. Bir yalnızın kapısı çalınır. Bir yetimin başı okşanır. Efendimiz ﷺ buyurur ki: “Sadaka malı eksiltmez.” (Müslim, Birr 69) Belki cebimizden azalır ama kalbimizden artar. Belki soframız küçülür gibi olur ama bereket genişler. Ramazan’ın ikinci haftası bize şunu hatırlatır: Aynı sofrada oturmasak da aynı rahmetin içindeyiz. Paylaşmak, insanı insan yapan köprüdür. Bir lokma, bir selam, bir davet… Hepsi aynı kapıya çıkar: Rahmete. Ve belki de en büyük soru şudur: Ramazan bitince de kapımızı açık tutabilecek miyiz?